Oto kilka faktów o tym gatunku:

• Imponujący wygląd. To potężny, masywny chrząszcz o długości od 12 do 32 mm. Jego ciało ma czarnobrunatny, matowy kolor z charakterystycznymi kępkami brunatnoszarych włosków. Samce mogą pochwalić się bardzo długimi czułkami, sięgającymi 2/3 długości ich pokryw. Na przedpleczu widoczne charakterystyczne kolce.
• Gdzie go spotkać? Najczęściej przebywa na wierzbach, ale rzadziej można go też zobaczyć na topolach, olchach czy brzozach. Lubi miejsca dobrze nasłonecznione, zarówno wilgotne, jak i suche. Występuje w niemal całej Polsce (oprócz wyższych partii górskich), szczególnie w lasach łęgowych, w pobliżu starych wierzb wzdłuż brzegów rzek, jezior i śródpolnych rowów.
• Maraton przetrwania. Cykl rozwojowy zgrzypika twardokrywki jest długotrwały, a jego pełny przebieg zajmuje trzy lata. Dorosłe chrząszcze wykazują aktywność od maja do lipca. Po kopulacji samica składa pojedynczo jaja w nacięciach wykonanych żuwaczkami lub w naturalnych szparach kory w dolnej (odziomkowej) części pnia. Larwy, które mogą osiągać do 40 mm długości, żerują wewnątrz pni i korzeni, wygryzając chodniki o szerokości do 2 cm. Co ciekawe, larwy wyrzucają na zewnątrz grube, jasne wiórki drewna – to po nich najłatwiej poznać, że zgrzypik zamieszkał w drzewie. Larwy w drzewie zimują dwukrotnie. Na początku lata trzeciego roku larwy tworzą na końcach chodników kolebki poczwarkowe, z których młode chrząszcze wylęgają się od sierpnia do września, by kolejną zimę spędzić poza pniem, zagrzebane w ściółce. Dopiero na wiosnę wezmą udział w owadzich godach, by zapoczątkować kolejny cykl.

Ciekawostka – łacińska nazwa zgrzypika twardokrywki to Lamia textor. Lamia po łacinie oznacza wampira. Ale uspokajamy, zgrzypiki oprócz drewna nie gryzą ani ludzi ani innych zwierząt.